Избегал Коста војвода од битолските зандани. Излегол горе в планина, по тие треви зелени, под тие сенки широки. Отишол Коста војвода на Ѓурчиново бачило: — Еј гиди Ѓурчин ќеаја, заколи јагне сугаре, месото да му јадеме! — Де гиди Коста…
„Ќе те прашам, бабо мори, право да ми кажиш, право да ми кажиш, бабо мори, немој да ме лажиш: Кој војводи беа, бабо, кој кумети беа?” „Дел’ ме питаш, аго море, право ќе ти кажам, право ќе ти кажам, аго,…
Бог да бие Капидан Стево, Капидан Стево Поподјанецо, што ми испадна црни комита, црни комита по Мариово, по Мариово, Прилепска кааза, Прилепска кааза, Битолско началство. Бог да а бие негова мајка, Стево си берел ж’ти влорини, негова мајка, калеш Катерина,…
Испадна Ќучук Сулејман, Ќучук Сулејман качак да оди, пари да збира село Долнени, на село да седи кафе да пие. Та што ми појде во град Битола, во град Битола, кај валијата, имза да даде, имза да земе: Што ќе…
Темен се облак зададе на врв Пелистер планина. Под облак орле леташе, црвено знаме носеше, крвави солзи ронеше. Орлето грачи — говори: „Станвајте, браќа, не спијте, од сон се разбудувајте! Турчин реформи не дава, купува пушки мамѕери сос долги бојни…
Што му текна, леле, Мијајлету, Мијајлету, леле, од Велмевци, да излези, леле, млад комита, млад комита, леле, баш војвода, да прошета, леле, низ Ресенско, низ Ресенско, леле, низ Преспанско, низ Преспанско, леле, низ Костурско! Па се врати, леле, во Битолско,…
Ми товарил калеш Дончо три товари ориз. Леле, леле, леле! Дончо за жалејне! Оф-оф-оф-оф-оф-оф! Дончо Штипјанчето! Ми отишол калеш Дончо во пуста Битола; Ми дофтасал калеш Дончо до Света Недела. Го сретоја калеш Дончо Турци — каракули: — Што ми…
Здодеало ми се, мајко, железар да бкдам, железар да бидам, мајко, во пуста Битола, во пуста Битола, мајко, долу на Ат-пазар. Me викнаа, мила мајко, горе на началство, ме избрале, мила мајко, војвода да бидам, војвода да бидам, мајко, Леринската…
Црвено знаме ветрее, Македонијо, Јордан Пиперков сардисан во тоа село Брезово. Пристигна силна потера: до двесте-триста помаци, петстотин’ души војници; сам валијата битолски потргнал силни топови. Сетиле куриерите, на часот абер сториле, Јордану абер сториле. Извикнал Јордан војвода: — Дружино…
„Излези, Гурѓо, надвор во дворо, па распули се горе в балконо, да ‘и видиш, Ѓурѓо, комитите, како се редат на три реда по сто души, Гурѓо, триста души, а со ними и девет војводи! Право слегваа в село Могила та…
Заплакало е Мариово за тој ми Горѓи Сугарев: „Каде си, Горѓи, да дојдиш, каде си страшен војводо, од Грци да не куртулиш — Грци станале шпиони!” Викна ми Горѓи, подвикна од Демирхисар планини: „Слушам ве, браќа, слушам ве, слушам ви…
Црно му било пишано на Александар Турунџов: Шеснајсет години војвода, на седумнајсе го фатија. Го кладоа во долапи, во тешки пранги железни. Бог да го бие пашата, тој валијата битолски, тој на Александар говори: „Кажи, бре, кажи, Александро, шчо досега…
Бог да ги бие клетите шпиони што го предадоа тој Иљо Топало, што ми сардисале славно Јени Мале, славно Јени Мале, куќата на Васа, куќата на Васа, на Васа Карејца. Та што ми извика турскиот муљазим: — Ја предај се,…
Бог да ги бие церани, церани многу кодоши, ја пречекале четата, рано им ручек дадоа,, тешка им војска кладоа. Седнал ми Ванчо да руча, лоша го дремка надоли, тогај Узунов му вели: — Де гиди, Ванчо војвода, не е на.арно…
Излегол Шефки да се прошетат, да се прошетат низ град Битола, на пат ми го сретил Димка Могилчето, Димка Могилчето од село Могила. Ајде што му вели Димко Могилчето, Димко Могилчето на тој Шефки ага: — Еј гиди Шефки, Шефкија…
Абер ми дојде од Стамбол дур’ Битола, дури Битола, дури кај валијата: — Де гиди бре валијо, наш ефендијо, . голем поплак има од Битолско поле, од Битолско поле, од млади беглери, голем зулум им чинат тие кумити. Слушај ти,…
— Ој ти Лазо, фодул Лазо, ти решаваш судбината, судбината на Македонците, Македонците, началниците, началниците, комитите. — Ој ти мајко, стара мајко, ја излези Чифте Фурни, та разгледај горе, долу, да не има од комитите, комитите, началниците! Ми излегла стара…
В Могила влезе четата на чело Цветков војвода, дедо Андреја со него, Ѓорѓи Смилевче со него и деветнаесетмина комити. Ми ги догледа Димитри, чорбаџи од клето Црнобуки. Диме ми нешто намисли: Диме замина Битола, на паша абер му даде: —…
Разлисти гора, шума зелена, аман, аман; Низ гора врват затворниците, затворниците — Македонците. Право ми тргаат града Солуна, аман, аман, во град Солун, во Једи Куле. Најнапред оди Петре Лигушо, Петре Лигушо од Јени Мале. He ми отиде во град…
Бог да бие -кодошот, Кодошот Петре Лигушот. Та што ми дојде Битола, Битола право на сарај, на сарај кај валијата, та што му вели говори: Деј гиди пашо валија, да не м’ извадиш на мегдан, на мегдан пред комитите. —…